03-09-06
Poëzie VANUIT en OVER psychiatrie - Doke Dilen
Psy-schrijver Doke Dilen is reeds vele jaren bekend in en rond de psychaitrie... Voor meer informatie en de boeken van Doke, klik hier naar de blog: http://dildoke.skynetblogs.be
Op deze pagina krijgt u een klein voorsmaakje van wat de twee poëziebundels en het aforismenboek (zie verder op deze pagina) van Doke Dilen te bieden hebben.
Helemaal achteraan staan enkele perscommentaren en reacties over de bundels.
Uw eigen reactie of commentaar (welke dan ook!) op de teksten, deze blog of mij kan u kwijt op mijn gastenboek. Zie link hiernaast links, of ga naar: http://dildoke.tboek.nl/
Uit de bundel Gedropt
GEDROPT
Ik trappel niet ter plaatse
maar dans in de rondte,
waar steeds dezelfde
nietszeggende beelden
zich presenteren
vanuit het middelpunt.
Onontwikkeld beweeg ik tot stilstand.
Mijn ogen gesloten, gedachten
afgedwaald naar dat onbekende.
Geen enkele voorstelling dringt zich
bij het opflitsend onbelichte zwart op.
Zonder opnamemotief
stak een fotograaf van moeder,
een volle dracht voor mijn komst,
toevallig, de film van dit leven,
en drukte slechts éénmaal af:
ongewild, of onverantwoord...
Mijn rol blijft negatief zwart-wit,
nooit kan er kleur zijn in mij.
DAGBOEK-STOP
Als niets nog het onthouden waard is,
herinneringen geen houvast meer bieden
en elke dag enkel pijn meldt...
Als (onbestaande) hulp uitblijft,
de omgeving gaat twijfelen
en alle psy-'s en -peuten klaarstaan...
Als het lijkt alsof iedereen elkaar verneuriet
loopt het slechts in één richting:
de dolle draaideuren verwelkomen je...
Als de uitzichtloosheid eindeloos wordt
wordt het boek voorgoed dichtgeslagen:
tegen de muur geplet; vermorzeld...
...dan stopt alles.
NOOIT GEWEEST
Verre van nu
open ik slapende ogen,
ontbijt onder de douche
waar zwaarverteerbare stralen
me vanuit alle richtingen raken.
Ik knoop rechts mijn linkerschoen,
bekijk de krant van eerder
en terwijl de radio mij nuchter braakt
probeer ik het zonnige grijs te zien
in het voorspelbare nachtweer.
Dan ben ik als vanouds,
tast ik elke mogelijkheid af
maar beslis nooit,
denk ik terug aan het verleden
van morgen,
en weet dat al het komende
reeds is geweest.
Onbekend geboren
Weggedrumd opgevoed
vergeten geleefd
en dra:
een voorbije komst.
VERGETEN TE LEVEN (DENK IK)
Ik denk, dus ik besta
Ik denk, dus ik leef
Ik denk, dus ik voel
Ik denk, dus ik weet.
Ik dénk, dat ik besta
Ik dénk, dat ik leef
Ik dénk, dat ik voel
Ik dénk, dat ik weet.
Ik weet, dat ik voel
Ik weet, dat ik denk
Ik weet, dat ik besta
Ik weet... dat ik NIET leef.
Ik voel, dat ik denk
Ik wéét, dat ik weet
Ik dénk, dat ik denk
Ik denk dus... véél te veel.
tilt
medicijnen
geblokkeerd
ik kan niet meer
gedachten achter slot
codewoord onbekend
alles egaal
niet denken
niet piekeren
'k weet geen blijf
met al die "rust"
morgen
misschien
vandaag troosteloos
zonder moed
Uit de bundel Eindeloos Anders
EINDELOOS
Eindeloos
liggend op mijn bed,
hopend, dromend
over wat had kunnen
maar niet mocht zijn.
Eindeloos
zittend op een bank,
bedroefd, peinzend
graaft het diepe rimpels
die nooit meer vergaan.
Eindeloos
lopend in de wind,
weifelend, stilstaand
waait de tijd weg
gaat mijn omgeving voort.
Eindeloos
vast in eigen sporen,
zwijgzaam, meeslepend
álle p i j n en leed
veroorzaakt door wat? Waarom?
DWAALLICHT
In mijn geest
dwaalt licht:
massa's grijs.
Elke weg,
elke hoop,
elk afzien,
elk weerzien
elk lichtpuntje
eindigt
dwalend in me.
Weerzinwekkend.
Licht dwaalt
het duistere:
verloren geholde geest.
Geestig dwalen...
GEMASKEERD
Ga van me heen, als je niet
je ware toont, masker zonder kop.
Bedrieg onze intuïties niet met
onverhandelbare schijnbewegingen.
Vol van valse afbeeldingen
wil je de wereld overtuigen dat
enkel de nu zichtbare echt is.
Overhoop met je tweede, je derde,
je zoveelste zelf, ben je wie je bent:
de nar van je zielige ziel.
De gekte in je spiegelbeeld vat je niet.
Zweven over het onbereikbare
laat je doen, wat je doet, maakt het
mogelijke, dat vlakbij is, onzichtbaar.
Hoger, altijd hoger, grijp je meer
naast diegene wie je wil zijn:
de mascara harder, zwaarder.
Je kan ze niet meer afspoelen,
krabben maakt krassen, dieper en dieper...
En opnieuw polijst jij ze tot een
dikkere laag blinkende niemendalletjes.
IEDER ZIJN GELUK
De man stond stil,
zijn lichaam half naar achter gekeerd,
kijkend naar iets in zijn lege vuist.
In de verste verte niets
te bespeuren, toch wachtte hij:
iets behoorde hem toe.
Het ene moment mompelde hij, dan weer
kwam er een grijnslach op zijn gelaat,
daarna klonk zijn stem boosaardig
zomaar, in het wilde weg.
*
Voor hen waren het maar schimmen.
Nadat de man een prikje werd gezet
sputterde ie nog heel even fel tegen.
Men liet hem geen kans: voerden hem af.
*
Was er werkelijk niets achter de man?
Had hij iemand iets misdaan misschien?
Later liep er iets voorbij.
Het leek wel een hond, zich losgerukt,
de leiband nog om...
DE MACHINIST
Daar... vlak voor hem
verspreidden zich 's mans resten.
Even raakte hij het noorden kwijt.
Nochtans had ie gezworen
zich nimmer nog te laten meeslepen
in de ellende bij andermans laatste (mis)daad.
Bedrukt vroeg hij zich af:
Waarom vertrouwen de mensen
zelfs voor hun laatste reis
nog zo dikwijls op de trein ???
Voor meer informatie en de boeken van Doke,
of de aanschaf ervan, klik hier en zie de blog:
E E N V O O R S M A A K J E
van het aforismenboek
GESTOORD in en buiten de psychiatrie
Ik probeer mijn psychiater al vijf jaar lang iets aan het verstand te brengen, maar ik heb het nog altijd niet gevonden…
Psychiaters zijn gek-makers.
‘Ha, je komt je batterijen weer eens opladen!’ verwelkomde de psychiater de seksueel gestoorde patiënt die zich een vibrator waande.
Grafschrift psychiater: voortaan zal hij alleen nog de pieren uit eigen neus moeten halen.
Therapeut: iemand die je driekwart uur opdraait, dan zegt dat het tijd is, en je opgewonden naar huis stuurt.
Wie enkel nog beweegt tot het ritme van de vicieuze cirkel, draait dol.
De psychiatrie is een waanzinnig bedrijf, dat draait als gek!
Wat het verplegend personeel bij de patiënten roddelen noemt, is voor hen onderling: briefen!
Een zelfmoordenaar is eigenlijk een zeer positief ingesteld iemand: hij ziet de zon aan de duistere kant!
Psychiaters wanen zichzelf nog al eens God, maar deze keer kwamen ze er niet uit, wie van de drie Jezussen onder hun patiënten nu eigenlijk de echte was?
Als ze worden opgenomen zijn psychiatrische patiënten het verleden vaak vergeten. Als ze ontslagen worden herinneren ze zich hun toekomst maar al te goed…!
‘Kijk omhoog!’ spoorde men de depressieve aan… en hij liep nog meer overal met zijn hoofd tegenaan!
‘Laten we opschieten, dokter, want mijn vrouw zit alleen thuis, en ze is bang in het donker,’ zei de patiënt die zich een groot licht waande.
Volgens de psychiater zouden er almaar meer zotte kosten aan komen.
De anorexiapatiënt vrat zichzelf op van de zenuwen.
De psychiatrische patiënt mocht met ontslag; hij was dan ook door het dolle heen!
Het lied der klaagzang hoeft niemand aangeleerd te worden.
Waarom zijn mensen bij zelfbeklag altijd minder kritisch?
Futiliteiten beheersen ons leven, laten we daar vooral niet onbeduidend over doen.
Kan je angst tegemoet treden, zonder ze onderweg opnieuw tegen te komen?
Men zegt altijd dat het bij de vrouwen binnenin zit. Waarom smeren ze het er dan aan de buitenkant zo dik bovenop?
Waarom altijd vrouwen en kinderen eerst? Moet de man het pad niet effenen?
Als alle wegen naar Rome leiden, is er dan nog een weg terug ook?
Werd Eva gestraft omdat ze aan de navel van Adam zat, of aan die van de appel?
‘Houden van…’ valt dat onder werken, spelen, afzien of bedrogen worden?
Als dokters een borstonderzoek doen, wat ‘voelen’ ze dan?
Hebben azijnpissers minder last van kalkaanslag in hun toilet?
Als je het voor bekeken houdt, handel je dan blindelings?
Zijn kinderen die er verwekt zijn, ook Made in Taiwan?
Mag je placebo’s met vals geld betalen?
Is een gekloond dom blondje superdom?
Wat zou er gebeuren als je tijdens een missverkiezing de kandidaten lelijk laat schrikken?
Morgen… herhaalde gisteren tegen vandaag… en de tijd bleef stilstaan.
Kinderachtigheid groeit met de leeftijd.
De ene strop na de andere… nijpt zachtjesaan de keel dicht!
De student verpleegkunde kon het niet aan: ofwel ontging hem elk verband, ofwel rukte hij het eruit.
Een gebod van vegetariërs: Doe niet aan orale seks!
Valt voor een kettingroker de rookstop in de pauze of tijdens de werkuren?
Voor enkele milliliter kruidenconcentraat moet een hele kruiwagen plantjes sneuvelen, en toch beweren de gebruikers dat ze natuurvrienden zijn!
Stiltes leggen een luide klemtoon.
Vuurwerk kost elk jaar weer stukken van mensen…
Denken doet men vaak, juist omdat me er totaal geen gedacht van heeft.
Tegen de lamp lopen is nog niet zo erg, maar het licht dat dan uitgaat…
‘Vliegen op New York’ werd op 11 september 2001 wel erg letterlijk genomen…
Een nog grotere keikop dan zijn je borstbeeld.
Een mens is als een molen: malen, malen, malen… en draaien met de wind!
Waarom gaan sommigen er prat op, op dezelfde dag geboren te zijn als Napoleon? En hoe oud zijn die mensen intussen wel niet?
’t Zijn kiekens, die zich laten pluimen.
Praatcultuur? Vroeger werd er veel minder gepraat, maar de mensen verstonden elkaar tenminste wél!
Wie klaagt dat hij weer niet gehoord wordt, wil eigenlijk zeggen: ‘Ik krijg weer geen gelijk!’
Hadden vele wijsneuzen maar een waterhoofd, het zou hun gedachten kunnen spoelen.
Mijn vriend wil alleen maar het allerbeste, daarom ben ik dan ook zijn maatje.
Afbreken is gemakkelijk verwijt men mij, maar intussen doen ze het wel lekker zelf!
Voor meer informatie en de boeken van Doke,
of de aanschaf ervan, klik hier en zie de blog:
PERSCOMMENTAREN en REACTIES op de bundels
"Prachtige pareltjes, die een beklemmend waarachtig gevoel oproepen, ergens t.h.v. mijn middenrif. Mooi, knap, moedig!" (B.D. kinderpsycholoog)
"Poezië naar de realiteit. De beeldspraak is eenvoudig maar rakend. De verzen ontluisteren het schimmenspel van het geestrijke. Het korps met de witte jassen zal Doke met de nek aankijken. Hopelijk legt hij er het bijltje niet bij neer... de aanzet is gegeven." (M.J.)
"Veel juiste en rake woorden die tot nadenken stemmen en waarin ik mijn eigen gevoelens terug vind." (W.V.L.)
"Doke Dilen: iemand als U en ik." (Frans Vandenwijngaerden in Het Laatste Nieuws)
"De kracht van de verzen zit in de echtheid van het verhaal."
"Een aangrijpende beschrijving van zijn tocht doorheen de zwarte tunnel." (Rigo Matthys in Gazet Van Antwerpen.)
"... het onbegrijpelijke is niet te vatten, maar je hart zal erop reageren, hou dat gevoel even vast; dat gevoel van onmacht!" (Akte, Akteerstudio)
"Gedropt is in de eerste plaats een erg eerlijk en authentiek document over de psychiatrie. De onrust, de hoop op beterschap en de angsten van de patiënt komen doorheen de gedichten duidelijk naar voor." (Toon Horsten in G.V.A.)
"... verwarde gevoelens van een psychiatrisch patiënt. Zijn steeds wederkerend gevoel van onmacht wordt schrijnend duidelijk." (P.B. in Boek en Bibliotheek)
"Gedropt is geen hoogstaande poëzie, maar toch inhoudelijk goed verwoord door een goede opbouw en structuur. Een opmerkelijk debuut." (Johan Vansina in De Streekkrant)
“Wie in of rond de geestelijke gezondheidszorg actief is kunnen we Eindeloos Anders onvoorwaardelijk aanbevelen.” (HOSPITALIA)
“Binnen het systeem is de stem van de patiënt ongewenst. Doke heeft zichzelf en andere (slachtoffers) een stem gegeven. De psychiatrie van binnenuit bekeken. Een sterke getuigenis!” (Jan Vanhaelen in Sarah)
Voor meer informatie en de boeken van Doke,
of de aanschaf ervan, klik hier en zie de blog:
14:09
Gepost door doke dilen
in Algemeen |
Permalink
| Commentaren (3)
| Email dit
| 
Facebook
|